13 Ways to develop your soul energy

13 Ways to develop your soul energy:

1. Transformation of motivation from anger/fear/despair to compassion/love/purpose. This is a vital challenge for today's social change movement. This is not to deny the noble emotion of appropriate anger or outrage in the face of social injustice. Rather, this entails a crucial shift from fighting against evil to working for love, and the long-term results are very different, even if the outer activities appear virtually identical. Action follows Being, as the Sufi saying goes. Thus "a positive future cannot emerge from the mind of anger and despair"

2. Non-attachment to outcome. This is difficult to put into practice, yet to the extent that we are attached to the results of our work, we rise and fall with our successes and failure a sure path to burnout. Hold a clear intention, and let go of the outcome recognizing that a larger wisdom is always operating. "The victory is in the doing," not the results. Also, remain flexible in the face of changing circumstances: "Planning is invaluable, but plans are useless

3. Integrity is your protection. If your work has integrity, this will tend to protect you from negative energy and circumstances. You can often sidestep negative energy from others by becoming "transparent" to it, allowing it to pass through you with no adverse effect upon you. This is a consciousness practice that might be called "psychic aikido."

4. Integrity in means and ends. Integrity in means cultivates integrity in the fruit of one's work. A noble goal cannot be achieved utilizing ignoble means.

5. Don't demonize your adversaries. It makes them more defensive and less receptive to your views. People respond to arrogance with their own arrogance, creating rigid polarization. Be a perpetual learner, and constantly challenge your own views.

6. You are unique. Find and fulfill your true calling. "It is better to tread your own path, however humbly, than that of another, however successfully." (Bhagavad Gita)

7. Love thy enemy. Or at least, have compassion for them. This is a vital challenge for our times. This does not mean indulging falsehood or corruption. It means moving from "us/them" thinking to "we" consciousness, from separation to cooperation, recognizing that we human beings are ultimately far more alike than we are different. This is challenging in situations with people whose views are radically opposed to yours. Be hard on the issues, soft on the people.

8. Your work is for the world, not for you. In doing service work, you are working for others. The full harvest of your work may not take place in your lifetime, yet your efforts now are making possible a better life for future generations. Let your fulfillment come in gratitude for being called to do this work, and from doing it with as much compassion, authenticity, fortitude, and forgiveness as you can muster.

9. Selfless service is a myth. In serving others, we serve our true selves. "It is in giving that we receive." We are sustained by those we serve, just as we are blessed when we forgive others. As Gandhi says, the practice of satyagraha ("clinging to truth") confers a "matchless and universal power" upon those who practice it. Service work is enlightened self-interest, because it cultivates an expanded sense of self that includes all others.

10. Do not insulate yourself from the pain of the world. Shielding yourself from heartbreak prevents transformation. Let your heart break open, and learn to move in the world with a broken heart. As Gibran says, "Your pain is the medicine by which the physician within heals thyself." When we open ourselves to the pain of the world, we become the medicine that heals the world. This is what Gandhi understood so deeply in his principles of ahimsa and satyagraha. A broken heart becomes an open heart, and genuine transformation begins.Basic Version

11. What you attend to, you become. Your essence is pliable, and ultimately you become that which you most deeply focus your attention upon. You reap what you sow, so choose your actions carefully. If you constantly engage in battles, you become embattled yourself. If you constantly give love, you become love itself.

12. Rely on faith, and let go of having to figure it all out. There are larger 'divine' forces at work that we can trust completely without knowing their precise workings or agendas. Faith means trusting the unknown, and offering yourself as a vehicle for the intrinsic benevolence of the cosmos. "The first step to wisdom is silence. The second is listening." If you genuinely ask inwardly and listen for guidance, and then follow it carefully?"you are working in accord with these larger forces, and you become the instrument for their music.

13. Love creates the form. Not the other way around. The heart crosses the abyss that the mind creates, and operates at depths unknown to the mind. Don't get trapped by "pessimism concerning human nature that is not balanced by an optimism concerning divine nature, or you will overlook the cure of grace." (Martin Luther King) Let your heart's love infuse your work and you cannot fail, though your dreams may manifest in ways different from what you imagine.

Οι ψευδαισθήσεις της Αντίληψης - Τι είναι αυτό που καθορίζει τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο

Ο Lawrence LeShan, στο κλασικό του βιβλίο ‘Εναλλακτικές Πραγματικότητες: Η Αναζήτηση για το Πλήρες Ανθρώπινο ΟνΆ γράφει: Μια πραγματικότητα είναι αληθινή για σένα, όταν δρας μέσα στους δικούς της όρους. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς κουβέντες. Είναι έγκυρη πραγματικότητα όταν, χρησιμοποιώντας την, μπορείς να επιτύχεις τους στόχους που είναι αποδεκτοί σ΄ αυτή. Η κοινή λογική ορίζει κάθε πραγματικότητα και σε τελική ανάλυση αποφασίζει για την εγκυρότητά της.

Η δήλωση του LeShan αντανακλά μια ανακάλυψη που έγινε από μια ομάδα επιστημόνων που πειραματιζόντουσαν με μωρά. Ανακάλυψαν πως τις μοναδικές φορές που τα μωρά ξαφνιάζονταν ήταν όταν συνέβαινε κάτι σ' αυτά που καταστρατηγούσε την κοινή λογική. Αυτή η ανακάλυψη θεμελίωσε το ότι ένας βαθμός αντιληπτικής προκατάληψης αποτελεί μέρος της γενετικής μας προδιάθεσης, μια προδιάθεση που ενισχύεται από τις ποικίλες ικανότητές μας και από τον εγκέφαλό μας. Εξαρτόμαστε από την ερμηνεία που δίνουμε για τη ζωή και αποδεχόμαστε τις προκαταλήψεις αυτής της αντίληψης. Μέσα από την καθημερινή ύπαρξή μας αναγνωρίζουμε μόνο ότι είμαστε προετοιμασμένοι από πριν να δούμε.

Οι εναλλακτικές πραγματικότητες και άλλες διαστάσεις δόνησης αγνοούνται ή παρακάμπτονται πολύ συχνά γιατί δεν είμαστε ενήμεροι ότι αγνοούμε ή ότι παρακάμπτουμε οτιδήποτε. Αποδεχόμαστε ότι αντιλαμβανόμαστε και φαίνεται παράλογο αν όχι αδύνατο να πράξουμε αλλιώς. Αλλά αυτό το σφικτό πλέγμα της φυσικής αντιληπτικής προκατάληψης (κάποιες φορές αναφέρεται ως περιβαλλοντική ακεραιότητα) μπορεί να είναι βασισμένο μόνο σε υποθέσεις που προέρχονται από ατομικά συστήματα πιστεύω παρά σε γενετική προδιάθεση. Με άλλα λόγια, είναι πιθανό να αποτελεί περισσότερο μια προτίμηση παρά μια προκατάληψη.

Αυτό συμβαίνει επειδή αναμειγνύουμε επίκτητες τάσεις με φυσικές αντιληπτικές δεξιότητες. Επιτρέπουμε στους αγαπημένους μας, στα σχολεία μας, στις εργασίες μας, στους συντρόφους μας, στην κοινωνία μας, στις κυβερνήσεις μας, χωρίς να συμπεριλάβουμε τις δικές μας διαισθήσεις αναφορικά με το τι νομίζουμε ότι αντιλαμβανόμαστε, να καθορίσουν και να ερμηνεύσουν τη ζωή μας. Το επιτρέπουμε αυτό επειδή είναι θεμελιωδώς ευκολότερο, πιο πρακτικό και λιγότερο επικίνδυνο, το να αποδεχτούμε παρά να αρνηθούμε τις προκαταλήψεις αμοιβαία αποδεχόμενων πεποιθήσεων. (Η κοινωνία χρωστάει την ύπαρξή της σ' αυτήν την τάση που έχουν οι άνθρωποι να αποδέχονται την άποψη της κοινής γνώμης ως προσωπική τους αλήθεια. Οι Μεσσίες χρωστάνε το θάνατό τους στην ίδια ακριβώς αρχή.)

Για να πάμε στην καρδιά του ζητήματος αυτού θα ακολουθήσουν τρία παραδείγματα σχετικά με τη φυσική προκατάληψη της αντίληψης. Στη συνέχεια θα παρουσιαστεί ένα τέταρτο (στο κλείσιμο του άρθρου αυτού). Θα πρέπει να δοθεί προσοχή στις παράδοξες ψευδαισθήσεις που αποκαλύπτει κάθε τέτοιο παράδειγμα:
Παράδειγμα 1

Πηγαίνετε σε μια ταινία (παλιότερα γνωστή ως εικόνα με κίνηση) για να απολαύσετε μια ωραία παράσταση, αλλά τι είναι αυτό που βλέπετε στην πραγματικότητα; Στην κυριολεξία βλέπετε τη συνεχή προβολή μιας σειράς από ακίνητα πλάνα που διακόπτονται από περιόδους σκοταδιού. Είναι η αντίληψη του τι πιστεύετε ότι βλέπετε που ενισχύει αυτό που σας φαίνεται σαν την κίνηση ενός συνεκτικού νήματος που φτιάχνει την ιστορία. Τίποτε από όσα βλέπετε δεν είναι ικανό από μόνο του για κίνηση ή για ειρμό μέχρι που εσείς, ο θεατής, τα ενισχύετε και τα δύο με το να συνδέετε μέσα στο νου σας αυτό που δείχνει ο προβολέας. Αυτό που νομίζετε ότι βλέπετε δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Μόνο η συνεχής σειρά από ανεξάρτητες μονάδες είναι αυτό που υπάρχει. Είναι ο νους σας αυτός που τις συνδέει. Οι ταινίες είναι μια οπτική ψευδαίσθηση.
Παράδειγμα 2

Κάθεστε μπροστά από την τηλεόραση για να απολαύσετε ένα καλό πρόγραμμα, αλλά τι είναι αυτό που βλέπετε στην πραγματικότητα; Στην κυριολεξία βλέπετε ένα ηλεκτρόνιο κάθε φορά (για τις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις και τρία τη φορά για τις έγχρωμες) που πυροδοτείται στην πίσω πλευρά του κανονιού της τηλεόρασης και το οποίο προσκρούει στην οθόνη και ανάβει σαν μια μικρή φωτεινή τελεία. Ο συνεχής καταιγισμός από ηλεκτρόνια που μετατρέπονται σε φωτεινές τελείες δημιουργεί την εμφάνιση εικόνων, καθώς οι γραμμές σάρωσης κυλάνε από την κορφή προς τη βάση διαχωρίζοντας τις πληροφορίες που έρχονται (νέες τελείες) από τις πληροφορίες που πλέον εξαφανίζονται (παλιές τελείες). Προσαρμόζετε τον δείκτη κάθετων γραμμών στην τηλεόρασή σας όχι για να απομακρύνετε τις περίεργες μπάρες που εμφανίζονται στην εικόνα, αλλά για να τοποθετήσετε τη δραστηριότητα της οθόνης μέσα στα όρια των δικών σας αντιληπτικών προτιμήσεων. Ο σωλήνας που βρίσκεται πίσω από την τηλεόραση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα κανόνι που εκτοξεύει ηλεκτρόνια στο πίσω μέρος της οθόνης. Ο νους σας συνδέει τις τελείες από τα ηλεκτρόνια σχηματίζοντας μια εικόνα που νομίζετε ότι βλέπετε, ενώ στην πραγματικότητα αγνοεί την πραγματικότητα του τι συμβαίνει. Η τηλεόραση είναι μια νοητική ψευδαίσθηση.
Παράδειγμα 3

Πηγαίνετε σε μια συναυλία για να ακούσετε καλή μουσική, αλλά τι ακούτε στην πραγματικότητα; Στην κυριολεξία ακούτε μια σειρά από νότες που χωρίζονται μεταξύ τους από διαλείμματα σιωπής. Κάθε όργανο ή φωνή μπορεί να παράγει μόνο απλούς ήχους, έναν την κάθε φορά. Είναι η αντίληψη του ακροατή που ενισχύει το μελωδικό περιεχόμενο ή την παραφωνία, αυτό που καλείται μουσική ή θόρυβος. Χωρίς τη συμμετοχή του ακροατή και την αντίληψή του σ' αυτό που ακούει, ο ήχος από μόνος του δε θα ήταν ικανός για αυτό που εμφανίζεται ως ροή. Αυτό που ακούμε ως συνεχή ήχο είναι μια δημιουργία μέσα στο ίδιο μας το μυαλό. Η μουσική είναι μια ακουστική ψευδαίσθηση.

Επειδή δεν είμαστε προετοιμασμένοι να δούμε μέσα από τις ψευδαισθήσεις της αντίληψης, αποδεχόμαστε αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως μια πλήρη αλήθεια για το τι υπάρχει. Η πραγματικότητα, στην στενότερη έννοιά της, είναι ένα προϊόν που το δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι και διατηρείται από τη δική μας αντίληψη. Το ζήτημα της πραγματικότητας μπορεί ωστόσο να μας ξεγελάσει.

Βέβαια, ο μη συνειδητός νους κανονικά επεξεργάζεται δισεκατομμύρια κομμάτια πληροφορίας κάθε δευτερόλεπτο. Ας προσθέσουμε σ΄ αυτό το σχήμα ένα πρόσφατο επιστημονικό εύρημα ότι ο μέσος άνθρωπος σήμερα προσλαμβάνει 65.000 περισσότερα bits πληροφορίας και ερεθισμάτων για κάθε μέρα που είναι σε εγρήγορση απ' όσο προσλάμβαναν οι πρόγονοί του τον αμέσως προηγούμενο αιώνα. Πράγματι, οι εγκέφαλοί μας σήμερα βομβαρδίζονται διαρκώς και λιγότερο από το ένα τοις εκατό των εισερχομένων πληροφοριών προφτάνει να φτάσει στο συνειδητό νου. Μέσα σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου, πάνω από το 99% των πληροφοριών έχουν φιλτραριστεί.

Η περιοχή του συστήματος εγκέφαλος-νους που διεκπεραιώνει το φιλτράρισμα είναι ο δικτυωτός σχηματισμός, μια μικρή μάζα από στενά πακεταρισμένα νευρικά κύτταρα που βρίσκονται στον κεντρικό πυρήνα του εγκεφαλικού στελέχους, κάτω από το μεταιχμιακό εγκεφαλικό σύστημα. Αυτό που οδηγεί το φιλτράρισμα όμως, είναι η αντιληπτική μας προτίμηση και όχι αναγκαστικά οι γενετικά καθορισμένες αντιληπτικές προτιμήσεις μας.

Ωστόσο, ούτε η φυσική μας προδιάθεση ούτε οι προτιμήσεις που αποκτάμε καθώς ωριμάζουμε είναι αναγκαίο να μας εμποδίσουν από την πληρότητα της αληθινής αντίληψης που θα μπορούσε ο καθένας μας να επιτύχει. Αυτό που είναι αυτόματο, ακόμα και για τη βρεφική ηλικία, μπορεί να μετατραπεί, να επεκταθεί, να προαχθεί ή να αλλάξει.

Θυμάστε την παιδική ιστορία με τα καινούργια ρούχα του Αυτοκράτορα; Η ιστορία αναφέρει έναν Αυτοκράτορα που είχε ξεγελαστεί από έναν απατεώνα να αγοράσει μια αόρατη φορεσιά, που είχε προετοιμαστεί και ραφτεί στα μέτρα του με μεγάλη φροντίδα. Εφόσον ο Αυτοκράτορας είχε πειστεί με την ιστορία αυτή, κανένας από τους υπηρέτες του δεν τολμούσε να διαφωνήσει μαζί του φοβούμενος για όσα υπέθετε ότι θα του έκανε ο Αυτοκράτορας εάν τολμούσε να πει μια διαφορετική κουβέντα. Μια δημόσια παρέλαση κανονίστηκε στη συνέχεια ώστε να δείξει ο Αυτοκράτορας τη νέα του φορεσιά. Καθώς ο Αυτοκράτορας περπάτησε καμαρωτά ανάμεσα στο πλήθος, ένας μικρός αναγνώρισε την αλήθεια της όλης κατάστασης και φώναξε, "Έϊ, κοιτάξτε, ο Αυτοκράτορας είναι γυμνός!" (Τα παιδιά παρεμπιπτόντως, έχουν την ελάχιστη ποσότητα μαθημένων αντιληπτικών προκαταλήψεων που μπλοκάρουν την πραγματική αντίληψη και έτσι έχουν πιο καθαρό μυαλό. Προσεγγίζουν τις καταστάσεις άμεσα, όχι έμμεσα).

Σταδιακά, κατά τη διάρκεια των ζωών μας αποδεχόμαστε, αποφασίζουμε και ενστικτωδώς ολοκληρώνουμε δομημένα μοντέλα σκέψης αναφορικά με το τι θα πιστέψουμε και τι θα απορρίψουμε. Αυτά τα νοητικά μοντέλα (αντιληπτικές προτιμήσεις) δημιουργούν τα φίλτρα (στενά πακεταρισμένα νευρικά κύτταρα) που μας εμποδίζουν να έχουμε επίγνωση για αυτά που αρνούμαστε να μάθουμε. Όπως ο Αυτοκράτορας και οι υπηρέτες του που ο καθένας τους αποδέχτηκε μια συγκεκριμένη πραγματικότητα ως αληθινή και απέρριψε οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική.

Το μυστικό της πνευματικής εξέλιξης

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε (όσοι βέβαια προσπαθούν και δουλεύουν με τον εαυτό τους), γιατί δεν έχουμε αποτελέσματα στην εσωτερική μας εργασία. Αποτελέσματα όμως πραγματικά και όχι αυτά που βρίσκονται στην σφαίρα της φαντασίας ή της θεωρητικής γνώσης. Στον δρόμο της πνευματικής εξέλιξης υπάρχει ένας ουσιώδης κανόνας, χωρίς την τήρηση του οποίου δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε ένα βήμα εμπρός. Ο κανόνας αυτός λέει: «Ο μόνος τρόπος για να εξελιχθούμε πνευματικά είναι να εργαζόμαστε επάνω στον εαυτό μας χάριν των άλλων και τα αποτελέσματα των προσπαθειών μας να τα χρησιμοποιούμε για το γενικό καλό».

Διδάσκω αεί διδασκόμενος

Θα χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα για να γίνει κατανοητός ο μηχανισμός λειτουργίας αυτού του νόμου. Φαντασθείτε έναν άνθρωπο ο οποίος προσπαθεί να δουλέψει επάνω στην οξυθυμία του ώστε να μπορέσει να την ελέγξει. Τα αποτελέσματα θα είναι μέτρια ή μηδαμινά, ο χρόνος θα κυλάει και στο τέλος, ίσως μετά από δεκαετίες ολόκληρες, θα διαπιστώσει ότι είναι ο ίδιος σχεδόν άνθρωπος όπως και πρώτα. Φαντασθείτε τώρα τον ίδιο άνθρωπο να κάνει την ίδια εργασία, όχι όμως μόνο για το δικό του καλό, αλλά για το καλό των παιδιών του. Έχει διαπιστώσει το πόσο η οργή του καταστρέφει την ψυχή των παιδιών του και πόσο τον ελέγχει η συνείδησή του γι αυτό. Το κίνητρό του τώρα είναι διαφορετικό. Θα αλλάξει τον εαυτό του και για δικό τους καλό. Ως βοήθεια έχει πλέον την αίσθηση της ευθύνης απέναντι στα παιδιά του, έχει την συνείδησή του, η οποία ενδιαφέρεται πολύ για το καλό των άλλων, έχει τελικώς έναν ιερό σκοπό. Αν αφήσει την ψυχή του να εμποτιστεί με αυτά τα συναισθήματα τότε θα διαπιστώσει ότι η εργασία της αυτοτελειοποίησης καθίσταται απροσδόκητα αποτελεσματική. Τα αποτελέσματα εμφανίζονται ταχύτερα και το βάθος τους είναι μεγαλύτερο. Κάποιες φορές οι αλλαγές μπορεί να είναι ραγδαίες. Υπάρχει μέσα μας μια «φωνή», την οποία έχουμε θάψει πολύ βαθιά γιατί μας τρομάζει, που μας λέει: «Όχι για τον εαυτό σου, αλλά για όλους!». Η δύναμη αυτή ενεργοποιείται όταν αλλάξουμε τα κίνητρά μας.

Ας δούμε τώρα το πώς η καθημερινή μας ζωή μπορεί να αποτελέσει έναν πολύτιμο βοηθό στην εργασία με τον εαυτό μας. Έναν βοηθό που θα μας διδάξει τις κατευθύνσεις και τους στόχους αυτής της εργασίας. Γύρω μας υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, που έχουν διάφορες ανάγκες. Ασφαλώς ορισμένες από αυτές είναι «ψευτοανάγκες», (αγορά κότερου, βίλας, ταξίδια, αναγνώριση, δόξα κ.λ.π.). Υπάρχουν όμως και πολλές πραγματικές ανάγκες που η μη ικανοποίησή τους προξενεί δυστυχία στους ανθρώπους. Είναι γεγονός όμως ότι αρκετές από αυτές τις ανάγκες δεν μπορούμε να ικανοποιηθούν, λόγω του εγωισμού και της ελαττωματικότητάς μας. Δεν φταίει ούτε η κοινωνία ούτε ο Θεός, αν εμείς δεν παίρνουμε αγάπη από την οικογένειά μας. Έχουμε δώσει αγάπη για να πάρουμε; Αν νομίζουμε ότι δώσαμε, μήπως στην πραγματικότητα δίναμε εξάρτηση και όχι αγάπη; Μήπως υπογράφαμε συμβόλαια και περιμέναμε ανταλλάγματα; Σε όλες όμως τις περιπτώσεις των πραγματικών αναγκών, άσχετα με το ποιος είναι ο υπαίτιος για την μη ικανοποίησή τους, οι άνθρωποι χρειάζονται κάποια βοήθεια. Η βοήθεια αυτή δεν είναι να ικανοποιούμε εμείς σε μόνιμη βάση τις ανάγκες τους και έτσι να τους κακομαθαίνουμε, αλλά να τους βοηθήσουμε να κάνουν εκείνες τις αλλαγές στον εαυτό τους οι οποίες με την σειρά τους θα αλλάξουν και την ζωή τους, ώστε οι ανάγκες τους να ικανοποιηθούν.

Εδώ τώρα είναι το κλειδί της υπόθεσης. Πρέπει να δώσουμε ουσιαστική βοήθεια στους άλλους. Μπορούμε όμως να δώσουμε μόνο αυτό που έχουμε εμείς. Δεν μπορούμε να δώσουμε αυτό που δεν έχουμε. Για να το δώσουμε πρέπει να το αποκτήσουμε. Και για να το αποκτήσουμε πρέπει να αλλάξουμε πρώτα εμείς τον εαυτό μας. Προσέξτε τώρα. Αν δούμε ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες και τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων του περιβάλλοντός μας, τότε θα σχηματίσουμε έναν κατάλογο με τις διάφορες βοήθειες που πρέπει να τους προσφέρουμε. Αυτό σημαίνει όμως ότι όλα αυτά πρέπει να τα αποκτήσουμε πρώτα εμείς. Αμέσως ο κατάλογος αυτός των αναγκαίων προσφορών στους άλλους μετατρέπεται σε κατάλογο αλλαγών που πρέπει να κάνουμε στον ίδιο μας τον εαυτό! Γίνεται αυτομάτως, ένας κατάλογος προτερημάτων που πρέπει να αποκτήσουμε και ελαττωμάτων που πρέπει να αποβάλουμε. Η μεταμορφωτική δύναμη που διαθέτει ένας τέτοιος κατάλογος είναι εκπληκτική!

Ένας φίλος μας μπορεί να είναι υπερβολικά φιλόδοξος και αγχώδης. Για να τον βοηθήσουμε πρέπει να του δώσουμε το καλό παράδειγμα. Να είμαστε εμείς ισορροπημένοι ώστε αυτός να δει τα πλεονεκτήματα αυτού του τρόπου ζωής και να επιθυμήσει να τον ακολουθήσει. Για να το επιτύχουμε αυτό πρέπει να απαλλαγούμε από το δικό μας άγχος. Να μια εργασία για τον εαυτό μας προκειμένου να βοηθήσουμε τον άλλον.

Ένα μέλος της οικογένειάς μας έχει αναπτύξει μεγάλη κτητικότητα για μας και συμπεριφέρεται λες και είμαστε ιδιοκτησία του. Για να το βοηθήσουμε θα πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε από τις αδυναμίες εκείνες, τις οποίες αυτό χρησιμοποιεί για να μας επιβάλλεται. Φόβος, ενοχές, ανασφάλειες, παθητικότητα. Να άλλη μια εργασία για τον εαυτό μας χάριν του άλλου. Έτσι θα μπορέσουμε να του δείξουμε τα όριά του, (πράγμα που πρώτα δεν ήμασταν σε θέση να το κάνουμε γιατί είχε βρει το «κουμπί» μας) και τελικά, με ψυχραιμία και χωρίς ακρότητες, θα μπορέσουμε να τον βοηθήσουμε να απαλλαγεί από την εξάρτησή του για μας διότι δεν θα είμαστε πλέον το θύμα. Θα μπορέσουμε να τον συμβουλέψουμε χωρίς να πέφτουμε στις παγίδες που μας στήνει.

Ένας φίλος μας αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα με την μητέρα του και ζητάει την συμβουλή μας. Για να μπορέσουμε να είμαστε αντικειμενικοί και να προσφέρουμε πραγματική βοήθεια, θα πρέπει να έχουμε συγχωρήσει πρώτα την δική μας μητέρα για τα ενδεχόμενα λάθη που έκανε στην ανατροφή μας και για τα ψυχικά απωθημένα που μας δημιούργησε. Μόνο όταν την συγχωρήσουμε θα μπορέσουμε να συμβουλέψουμε τον φίλο μας για την δική του μητέρα, γιατί δεν θα έχουμε πλέον «άχτι» την δική μας μητέρα.

Κάποτε μια γυναίκα επισκέφτηκε τον Γκάντι για να τη βοηθήσει με ένα πρόβλημα που είχε με το παιδί της. Το παιδί ήταν άρρωστο και δεν έπρεπε να τρώει ζάχαρη, έτσι η γυναίκα που δεν μπορούσε να το πείσει να την αποφεύγει, πήγε στον Γκάντι να ζητήσει τη συμβουλή του.
Ο Γκάντι την άκουσε και της είπε να ξαναέρθει σε μία εβδομάδα.
Μετά από μία βδομάδα η γυναίκα επέστρεψε με το παιδί της. Ο Γκάντι γύρισε στο μικρό και είπε:
"Να μην τρως ζάχαρη"!
Η γυναίκα παραξενεύτηκε.
Γιατί έπρεπε να περιμένει μια ολόκληρη βδομάδα, μόνο και μόνο για να πει ο Γκάντι αυτή τη φράση;
Τον ρώτησε λοιπόν.
Και ο Γκάντι απάντησε:
"Γιατί, πριν από μία βδομάδα έτρωγα κι εγώ ζάχαρη"!...

Βλέπουμε λοιπόν με αυτά τα απλά παραδείγματα, πως διάφορες ανάγκες των ανθρώπων του περιβάλλοντός μας, μάς οδηγούν σε συγκεκριμένες εργασίες επί του εαυτού μας προκειμένου να βοηθήσουμε αυτούς. Προσπαθούμε να αποκτήσουμε τις αρετές που αυτοί δεν έχουν ώστε να μπορέσουμε να τους τις προσφέρουμε. Αν λειτουργήσουμε έτσι σε σχέση με το περιβάλλον μας τότε θα έχουμε έναν κατάλογο με τις βελτιώσεις που πρέπει να κάνουμε στον χαρακτήρα μας. «Παραδόξως», όλες αυτές οι αλλαγές, είναι ακριβώς αυτές που χρειαζόμαστε για την εξέλιξή μας. Είναι όλα εκείνα που μας διδάσκουν οι μεγάλοι δάσκαλοι και οι διδασκαλίες τους. Και ακόμα πιο παράξενο είναι ότι αυτές οι αλλαγές είναι ακριβώς αυτές που έχουμε ανάγκη εμείς, στην παρούσα περίοδο της ζωής μας. Πως δημιουργείται ένας τέτοιος συντονισμός είναι πραγματικά ένα μυστήριο. Τα πάντα όμως υπάρχουν εδώ μέσα στην προσωπική μας ζωή. Δεν χρειάζεται να πάμε στο Θιβέτ.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο γιατί κάποιος άνθρωπος ζητάει την βοήθειά μας. Αυτό σημαίνει ότι για να τον βοηθήσουμε πρέπει να εργαστούμε με τον εαυτό μας και να αποκτήσουμε αυτό που μας ζητάει. Αυτό που μας ζητάει είναι όμως αυτό που μας λείπει. Τελικά γίνεται αυτός βοηθός μας και πρέπει να του χρωστάμε ευγνωμοσύνη. Αν είμαστε τσιγκούνηδες ενδέχεται, «όλως παραδόξως», να μας ζητήσει κάποιος χρήματα. Το όφελος δεν θα είναι μόνο δικό του αλλά και δικό μας, διότι για να τον βοηθήσουμε θα πρέπει να ξεπεράσουμε την φιλαργυρία μας. Η ζωή μας δίνει συνεχώς τέτοια μαθήματα. Αν πάρουμε το μάθημά μας έχει καλώς, αν δεν το πάρουμε αυτό θα επανέλθει ισχυρότερο και πιεστικότερο. Αν ο τσιγκούνης του παραδείγματός μας δεν βοηθήσει οικονομικά αυτόν που έχει πραγματική ανάγκη, ίσως κάποτε, χωρίς να καταλάβει τον συσχετισμό, γίνει θύμα κλοπής. Τα χρήματα που δεν έδωσε οικειοθελώς θα του αφαιρεθούν βιαίως. Πάλι θα πρέπει να καταπολεμήσει την φιλαργυρία του, αλλά τώρα υπάρχει και πόνος. Μπορεί οι φίλοι του και οι συγγενείς του αγανακτισμένοι από την συμπεριφορά του να τον εγκαταλείψουν. Πάλι το ίδιο μάθημα για τρίτη φορά, αλλά με περισσότερο πόνο και περισσότερη μοναξιά.

Αν λοιπόν θέλουμε να μάθουμε τι αλλαγές πρέπει να κάνουμε στον εαυτό μας, τότε ας δούμε ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και των καταστάσεων του περιβάλλοντός μας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ζούμε εδώ που ζούμε, ότι γνωρίζουμε αυτούς που γνωρίζουμε και ότι μας συμβαίνουν αυτά που μας συμβαίνουν. Βλέπουμε λοιπόν τις ανάγκες όλων αυτών και καθορίζουμε τις αλλαγές που πρέπει να κάνουμε μέσα μας ώστε να μπορέσουμε να βοηθήσουμε. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Χρειάζεται κάποιος χρήματα; Πρέπει να του μάθουμε να δουλεύει. Πρώτα όμως πρέπει να έχουμε μάθει να δουλεύουμε εμείς. Αλλιώς τι θα του διδάξουμε; Είναι κάποιος νευρικός; Πρέπει να ηρεμήσουμε εμείς, ώστε να επιδράσουμε θετικά επάνω του κ.λ.π. Αυτό που χρειάζονται οι άλλοι είναι στην ουσία αυτό που χρειαζόμαστε και εμείς. Εργαζόμαστε στον εαυτό μας για να δώσουμε στους άλλους. Αυτό είναι το ισχυρότερο κίνητρο. Είναι η ανιδιοτέλεια και η προσφορά. Η θέλησή μας ενεργοποιείται από τον ιερό αυτό σκοπό και η «συχνότητά» μας ανεβαίνει. Αυτό είναι το «μυστικό» της επιτυχίας.

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ

Μέσα στην απόσπαση αναπαύεται η σοφία της αβεβαιότητας... μέσα στη σοφία της αβεβαιότητας αναπαύεται η απελευθέρωση απ' το παρελθόν μας - από το "γνωστό", που αποτελεί τη φυλακή των εθισμών.
Μέσα στην προθυμία μας να μπούμε στο άγνωστο, στο πεδίο όλων των δυνατοτήτων, παραδιδόμαστε στο δημιουργικό νου, ο οποίος ενορχηστρώνει το χορό του σύμπαντος.
Σαν δυο χρυσά πουλιά κουρνιασμένα στο ίδιο κλαδί, σαν δυο καρδιακοί φίλοι, το εγώ και ο Εαυτός κατοικούν στο ίδιο σώμα. Το πρώτο τρώει τους γλυκούς και ξινούς καρπούς του δέντρου της ενσάρκωσης, ενώ ο δεύτερος παρατηρεί αποστασιοποιημένος.
— Μουντάκα Ουπανισάντ
Ο έκτος πνευματικός νόμος της επιτυχίας, είναι ο Νόμος της Απόσπασης. Ο νόμος αυτός λέει πως για ν' αποκτήσετε οτιδήποτε στο σύμπαν, θα πρέπει πρώτα ν' απαλλαγείτε από την προσκόλληση σας σ' αυτό. Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει πως θα πρέπει να εγκαταλείψετε την πρόθεση να υλοποιήσετε την επιθυμία σας, αλλά απλά, ότι εγκαταλείπετε κάθε προσκόλλησή σας στο αποτέλεσμα.
Πρόκειται για μια πολύ ισχυρή στάση ζωής. Τη στιγμή που εγκαταλείπετε την προσκόλλησή σας στο αποτέλεσμα, συνδυάζοντας την εστιασμένη πρόθεση με την ταυτόχρονη αποστασιοποίηση, θ' αποκτήσετε σίγουρα αυτό που επιθυμείτε. Μπορείτε να κερδίσετε
ό,τι θέλετε μέσα απ' την απόσπαση, αφού αυτή βασίζεται στην αδιαμφισβήτητη εμπιστοσύνη που δείχνετε στη δύναμη του αληθινού σας Εαυτού.
Η προσκόλληση - από την άλλη πλευρά - βασίζεται στο φόβο και την ανασφάλεια. Η ανάγκη, πάλι, για ασφάλεια βασίζεται στην ανεπαρκή γνώση του αληθινού Εαυτού. Η συνείδηση είναι εκείνη που γνωρίζει πώς να υλοποιήσει κάθε ανάγκη. Όλα τ' άλλα δεν είναι παρά σύμβολα: αυτοκίνητα, σπίτια, χαρτονομίσματα, ρούχα, αεροπλάνα. Τα σύμβολα είναι παροδικά. Έρχονται και φεύγουν. Αν κυνηγάτε τα σύμβολα, είναι σαν να προτιμάτε το χάρτη από την ίδια την περιοχή. Σας δημιουργεί άγχος και σας κάνει να νιώθετε κενοί, αφού ανταλλάσσετε τον αληθινό Εαυτό σας για κάποια σύμβολα του Εαυτού.
Η προσκόλληση προέρχεται από μια θεώρηση φτώχειας, επειδή πάντα σχετίζεται με σύμβολα. Η αποστασιοποίηση είναι συνυφασμένη με την αντίληψη τον πλούτου, αφού χάρη σ' αυτήν υπάρχει η ελευθερία της δημιουργίας. Μόνο μέσα από την αποστασιοποιημένη ανάμειξη με την πραγματικότητα μπορεί κανείς να βρει το γέλιο και τη χαρά. Τότε τα σύμβολα του πλούτου δημιουργούνται αυτόματα και άκοπα. Χωρίς την αποστασιοποίηση είμαστε αιχμάλωτοι της ανημποριάς, της απελπισίας, των κοινωνικών αναγκών, των τιποτένιων
εννοιών, της απόγνωσης και της σοβαροφάνειας - χαρακτηριστικά της καθημερινής μετριότητας και της θεώρησης φτώχειας που συχνά μας καταλαμβάνει.
Μια αληθινή αντίληψη του πλούτου είναι η ικανότητα να κάνετε οτιδήποτε θέλετε, οποιαδήποτε στιγμή και με την ελάχιστη προσπάθεια. Για ν' αποκτήσετε αυτή την εμπειρία, θα πρέπει να βασιστείτε στη σοφία της αβεβαιότητας. Μέσα σ' αυτή την αβεβαιότητα θα βρείτε την ελευθερία να δημιουργήσετε οτιδήποτε επιθυμήσετε.
Οι άνθρωποι αναζητούν συνεχώς την ασφάλεια, αλλά η ασφάλεια είναι κάτι πολύ εφήμερο. Ακόμα και η προσκόλληση στο χρήμα είναι δείγμα ανασφάλειας. Μπορεί να λέτε: "Όταν θα έχω Χ εκατομμύρια δολάρια, θα είμαι ασφαλής. Τότε θα είμαι οικονομικά ανεξάρτητος και θα σταματήσω να δουλεύω. Θα μπορώ να κάνω όλα τα πράγματα που επιθυμώ". Όμως αυτό δεν συμβαίνει ποτέ.
Αυτοί που αναζητούν την ασφάλεια, την κυνηγούν σ' όλη τους τη ζωή χωρίς ποτέ να τη βρίσκουν. Παραμένει άπιαστη και εφήμερη, αφού δεν κατακτιέται ποτέ μονάχα με το χρήμα. Η προσκόλληση στο χρήμα θα δημιουργεί πάντα ανασφάλεια, όσα χρήματα και να έχετε στην τράπεζα. Στην πραγματικότητα, οι πιο ανασφαλείς άνθρωποι είναι μερικοί απ' τους πιο πλούσιους!
Η αναζήτηση της ασφάλειας είναι μια αυταπάτη. Στις αρχαίες φιλοσοφικές παραδόσεις, η λύση σ' αυτό το δίλημμα βρίσκεται στη σοφία της ανασφάλειας ή την σοφία της αβεβαιότητας. Αυτό σημαίνει πως η αναζήτηση της ασφάλειας και της βεβαιότητας, συνιστούν στην πραγματικότητα μια προσκόλληση στο γνωστό. Και τι είναι το γνωστό; Το γνωστό είναι το παρελθόν μας. Το γνωστό δεν είναι τίποτε άλλο από τη φυλακή των εθισμών του παρελθόντος. Σε μια τέτοια κατάσταση δεν υπάρχει καμιά απολύτως εξέλιξη, αλλά όπου δεν υπάρχει εξέλιξη, υπάρχει στασιμότητα, εντροπία, αποδιοργάνωση και αποσύνθεση.
Η αβεβαιότητα, απ' την άλλη πλευρά, είναι το εύφορο πεδίο της καθαρής δημιουργικότητας και ηρεμίας. Αβεβαιότητα σημαίνει να βαδίζουμε μέσα στο άγνωστο, σε κάθε στιγμή της ύπαρξής μας. Το άγνωστο είναι το πεδίο των απεριόριστων πιθανοτήτων, πάντα νέο και πάντα ανοιχτό στη δημιουργία νέων εκφάνσεων. Χωρίς την αβεβαιότητα και το άγνωστο, η ζωή είναι μονάχα μια στείρα επανάληψη φθαρμένων αναμνήσεων. Γίνεστε θύμα του παρελθόντος και ο σημερινός βασανιστής σας είναι τα απομεινάρια του χθεσινού εαυτού.
Εγκαταλείψτε την προσκόλλησή σας στο γνωστό, ακολουθήστε το άγνωστο και θα μπείτε στο πεδίο των απεριόριστων δυνατοτήτων. Μέσα στην προθυμία σας να περάστε στο άγνωστο, εκμεταλλεύεστε τη σοφία της αβεβαιότητας. Αυτό σημαίνει ότι κάθε στιγμή της ζωής σας θα βιώνετε ενθουσιασμό, περιπέτειες και μυστήριο. Θα νιώσετε τη χαρά της ζωής - τη μαγεία, τη γιορτή, την ευθυμία και την αγαλλίαση του ίδιου σας του πνεύματος.
Κάθε μέρα, μπορείτε να περιμένετε τα συναρπαστικά πράγματα που συμβαίνουν μέσα στο πεδίο των απεριόριστων πιθανοτήτων. Όταν αισθάνεστε αβεβαιότητα, βρίσκεστε στο σωστό δρόμο, γι' αυτό μην εγκαταλείπετε την προσπάθεια. Δεν χρειάζεται να έχετε μια πλήρη και ακλόνητη ιδέα του τι θα κάνετε την επόμενη βδομάδα ή τον επόμενο χρόνο, αφού αν συμβεί κάτι τέτοιο - κι εσείς προσκολληθείτε σ' αυτή την ιδέα, αποκλείετε από τη ζωή σας μια ολόκληρη σειρά συναρπαστικών ενδεχομένων.
Ένα χαρακτηριστικό του πεδίου των απεριόριστων πιθανοτήτων είναι και ο άπειρος συσχετισμός. Το πεδίο μπορεί να ενορχηστρώσει μια απειρία χωροχρονικών γεγονότων για να προκαλέσει το αποτέλεσμα στο οποίο στοχεύετε. Όταν όμως είστε προσκολλημένοι, η πρόθεσή σας παγιδεύεται μέσα στην άκαμπτη σκέψη και χάνετε τη ρευστότητα, τη δημιουργικότητα και τον αυθορμητισμό που αποτελούν εγγενείς ιδιότητες
αυτού του πεδίου. Όταν είστε προσκολλημένοι, παγιώνετε την επιθυμία σας, παίρνοντας την μακριά από την άπειρη ρευστότητα και ευκαμψία και μεταφέροντάς την σ' ένα άκαμπτο πλαίσιο το οποίο εμποδίζει την όλη διαδικασία της δημιουργίας.
Ο Νόμος της Απόσπασης δεν αντιφάσκει με το Νόμο της Πρόθεσης και της Επιθυμίας, δηλαδή με την επίτευξη στόχων. Διατηρείτε τόσο την πρόθεση σας να κινηθείτε προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, όσο και το στόχο σας. Ωστόσο, ανάμεσα στο σημείο Α και το σημείο Β υπάρχουν άπειρες πιθανότητες, άπειρες διαδρομές. Με τη βοήθεια του παράγοντα της αβεβαιότητας, μπορείτε ν' αλλάξετε κατεύθυνση οποιαδήποτε στιγμή - αν βρείτε ένα υψηλότερο ιδανικό ή κάτι πιο ενδιαφέρον. Είναι επίσης λιγότερο πιθανό να εξαναγκάσετε τα προβλήματα να βρουν συγκεκριμένες λύσεις, πράγμα που σας βοηθά ν' αντιλαμβάνεστε και να εκμεταλλεύεστε ευκολότερα κάποιες απρόσμενες ευκαιρίες.
Ο Νόμος της Απόσπασης επιταχύνει ολόκληρη τη διαδικασία της εξέλιξης. Όταν κατανοήσετε αυτό το νόμο, δεν δα νιώθετε εξαναγκασμένοι να δίνετε πιεστικές λύσεις. Αν δίνετε πιεστικές λύσεις στα προβλήματά σας, απλώς δημιουργείτε καινούρια. Όταν όμως στρέφετε την προσοχή σας στην αβεβαιότητα και περιμένετε υπομονετικά ν' αναδυθεί κάποια λύση μέσα από το χάος και τη σύγχυση, τότε αυτό που εμφανίζεται είναι πολλές φορές κάτι υπέροχο και συναρπαστικό.
Αυτή η κατάσταση της εγρήγορσης - η ετοιμότητά σας μέσα στο παρόν, το πεδίο της αβεβαιότητας - εναρμονίζεται με το στόχο και την πρόθεσή σας και σας επιτρέπει να αρπάξετε κάθε ευκαιρία. Τι είναι ευκαιρία; Εμπεριέχεται σε κάθε πρόβλημα που έχετε στη ζωή σας. Κάθε σας σημερινό εμπόδιο αποτελεί και το σπόρο μιας ευκαιρίας για κάποιο μεγαλύτερο όφελος. Όταν αποκτήσετε αυτή την αντίληψη, ανοίγεστε σ' ένα ολόκληρο φάσμα δυνατοτήτων - κι αυτό διατηρεί ζωντανό το μυστήριο, το δέος, τον ενθουσιασμό και την περιπέτεια.
Μπορείτε λοιπόν να βλέπετε κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζετε στη ζωή σαν μια ευκαιρία για κάποιο μεγαλύτερο όφελος. Μπορείτε να εντοπίζετε και να εκμεταλλεύεστε τις ευκαιρίες εφοδιασμένοι με τη σοφία της αβεβαιότητας. Όταν η ετοιμότητά σας συναντήσει την ευκαιρία, η λύση θα έρθει αυτόματα.
Εκείνο που βγαίνει απ' όλα αυτά, συχνά αποκαλείται απ' τους ανθρώπους "καλή τύχη". Η καλοτυχία δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη συνάντηση της ετοιμότητας με την ευκαιρία. Όταν αυτές οι δυο συνδυαστούν, η λύση που θα παρουσιαστεί, θα βοηθήσει τόσο τη δική σας εξέλιξη όσο και την εξέλιξη εκείνων με τους οποίους έρχεστε σ' επαφή. Αυτή είναι η τέλεια συνταγή για την επιτυχία και βασίζεται στο Νόμο της Απόσπασης.
ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ
Θα θέσω σ' εφαρμογή το Νόμο της Απόσπασης αποφασίζοντας να ακολουθήσω τα παρακάτω βήματα:
(1) Σήμερα θα αφιερωθώ στην αποστασιοποίηση. Θα επιτρέψω στον εαυτό μου και τους γύρω μου την ελευθερία να είναι αυτό που είναι. Δεν θα επιβάλλω τις δικές μου ιδέες σχετικά με το πώς θα πρέπει να είναι τα πράγματα. Δεν θα δώσω πιεστικές λύσεις στα προβλήματα, δημιουργώντας έτσι νέους περιορισμούς. Θα συμμετέχω στο κάθε τι με αποστασιοποιημένο ενδιαφέρον.
(2) Σήμερα θα θεωρώ την αβεβαιότητα σαν ένα ουσιαστικό συστατικό των βιωμάτων μου. Με τη βοήθεια της πρόθεσής μου ν' αποδεχθώ την αβεβαιότητα, οι λύσεις θα εμφανίζονται αυτόματα μέσα απ' το πρόβλημα, τη σύγχυση, την αταξία και το χάος. Όσο πιο αβέβαια θα φαίνονται τα πράγματα, τόσο πιο ασφαλής θα αισθάνομαι, μιας και η αβεβαιότητα είναι το μονοπάτι μου προς την ελευθερία. Μέσα απ' τη σοφία της αβεβαιότητας, θ' ανακαλύπτω την ασφάλειά μου.
(3) Θα μπω στο πεδίο των απεριόριστων πιθανοτήτων και θα περιμένω όλα τα συναρπαστικά πράγματα που μπορεί να συμβούν όταν παραμένω ανοιχτός σ' ένα φάσμα άπειρων επιλογών. Μπαίνοντας στο πεδίο όλων των πιθανοτήτων, θα απολαύσω την περιπέτεια, τη μαγεία, τη διασκέδαση και το μυστήριο της ζωής.

Σύνοψη της Επιστήμης της Αφθονίας

Υπάρχει μια νοητική ύλη από την οποία είναι φτιαγμένα τα πάντα, και η οποία, στην πρωταρχική της κατάσταση, διαπερνά και γεμίζει τα ενδιάμεσα διαστήματα του σύμπαντος.
Μια σκέψη σε αυτή την ύλη, παράγει το αντικείμενο, την εικόνα του οποίου δημιουργεί η σκέψη.
Ο άνθρωπος μπορεί να σχηματίσει πράγματα στην σκέψη του και εντυπώνοντας τη σκέψη του στην άμορφη ουσία μπορεί να προκαλέσει τη δημιουργία αυτού το οποίο σκέφτεται.
Για να γίνει αυτό, ο άνθρωπος πρέπει να περάσει από τον ανταγωνιστικό στον δημιουργικό νου, αλλιώς δεν μπορεί να είναι εναρμονισμένος με την Άμορφη Νοημοσύνη, που είναι πάντα δημιουργική και ποτέ ανταγωνιστική στο πνεύμα.
Ο άνθρωπος μπορεί να έρθει σε πλήρη αρμονία με την Άμορφη Ουσία νιώθοντας ζωντανή και ειλικρινή ευγνωμοσύνη για τις ευλογίες που του προσφέρει. Η ευγνωμοσύνη ενώνει τον νου του ανθρώπου με τη νοημοσύνη της Ουσίας, έτσι ώστε οι σκέψεις του ανθρώπου γίνονται δεκτές από το Άμορφο. Ο άνθρωπος μπορεί να παραμείνει στο δημιουργικό επίπεδο μόνο αν ενωθεί με την Άμορφη Νοημοσύνη μέσω μιας βαθιάς και συνεχούς αίσθησης ευγνωμοσύνης.

Ο άνθρωπος πρέπει να σχηματίσει μια σαφή και οριστική νοητική εικόνα των πραγμάτων που επιθυμεί να έχει, να κάνει, να γίνει, και πρέπει να διατηρήσει αυτή τη νοητική εικόνα στις σκέψεις του, ενώ παραμένει βαθύτατα ευγνώμων στο Υπέρτατο Ον επειδή όλες του οι επιθυμίες θα πραγματοποιηθούν. Όποιος επιθυμεί να γίνει πλούσιος πρέπει να περνά τον ελεύθερο χρόνο του αναλογιζόμενος το Όραμά του, και νιώθοντας ειλικρινή ευγνωμοσύνη επειδή θα το υλοποιήσει. Δεν μπορεί να δοθεί αρκετή έμφαση στη σημασία του συνεχούς διαλογισμού πάνω στη νοητική εικόνα, σε συνδυασμό με τη συνεχή πίστη και την ένθερμη ευγνωμοσύνη. Αυτή είναι η διαδικασία μέσω της οποίας εντυπώνεται μια επιθυμία στο Άμορφο και τίθενται σε λειτουργία οι δημιουργικές δυνάμεις.
Η δημιουργική ενέργεια λειτουργεί μέσω των εδραιωμένων διαύλων της φυσικής ανάπτυξης και της βιομηχανικής και κοινωνικής τάξης. Όλα όσα περιέχονται στη νοητική του εικόνα θα έρθουν σίγουρα στον άνθρωπο που ακολουθεί τις οδηγίες που δόθηκαν παραπάνω, και του οποίου η πίστη παραμένει ακλόνητη. Ό,τι επιθυμεί θα έρθει σε αυτόν μέσω της οδού του εδραιωμένου εμπορίου.
Για να λάβει αυτό που επιθυμεί όταν θα έρθει σε αυτόν, ο άνθρωπος πρέπει να είναι δραστήριος και η δραστηριότητά του μπορεί να συνίσταται μόνο σε κάτι περισσότερο από το να πληροί την τωρινή του θέση. Πρέπει να έχει στον νου του την Πρόθεση να γίνει πλούσιος μέσω της υλοποίησης της νοητικής του εικόνας. Και πρέπει, κάθε μέρα, να κάνει όλα όσα μπορούν να γίνουν εκείνη τη μέρα, προσέχοντας ώστε να κάνει κάθε πράξη με επιτυχημένο τρόπο. Πρέπει να δίνει σε κάθε άνθρωπο περισσότερα σε αξία χρήσης από τα χρήματα που παίρνει, έτσι ώστε κάθε συναλλαγή να δημιουργεί περισσότερη ζωή. Τέλος, πρέπει να διατηρεί με τέτοιο τρόπο τη Σκέψη της Προόδου ώστε η εντύπωση της ανάπτυξης και της αύξησης να μεταδίδεται σε όλους εκείνους με τους οποίους έρχεται σε επαφή.
Οι άντρες και οι γυναίκες που ακολουθούν αυτές τις οδηγίες θα γίνουν σίγουρα πλούσιοι και τα πλούτη που θα αποκτήσουν θα είναι σε ακριβή αναλογία με τη σαφήνεια του οράματός τους, τη σταθερότητα του σκοπού και της πίστης τους και το βάθος της ευγνωμοσύνης τους.

Η ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ. ΕΠΙΠΕΔΟ "ΑΛΦΑ"

Είναι σκόπιμο πριν αναλύσουμε το επίπεδο «Άλφα» να πούμε δυο λόγια απλά και κατανοητά για τον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Τα δύο ημισφαίρια που όλοι γνωρίζουμε αριστερό και δεξιό έχει αποδειχθεί πως σχετίζονται με συγκεκριμένες λειτουργίες και ευθύνονται επίσης για την «κλίση» κάθε ανθρώπου ως προς τις δραστηριότητες του. Το δεξί ημισφαίριο έχει να κάνει με το δημιουργικό τομέα τις τέχνες την συγγραφή, την ποίηση , τη ζωγραφική τη μουσική κλπ. Αυτό το ημισφαίριο είναι που θα μας απασχολήσει στη συνέχεια καθώς εκεί μέσα πλάθουμε τον κόσμο και τις καταστάσεις που βιώνουμε στο φυσικό επίπεδο.

Τώρα ας φανταστούμε το δεξί ημισφαίριο σαν ένα δωμάτιο

στο οποίο μπορούμε να δημιουργήσουμε ότι επιθυμούμε. Μια ευχή ένα όνειρο ένα αντικείμενο οτιδήποτε φανταστούμε. Στο ίδιο δωμάτιο δημιουργούμε επίσης και όλους τους φόβους μας όλες τις ανεπιθύμητες καταστάσεις κάθε τι που θέλουμε να αποφύγουμε. Αυτό το δωμάτιο είναι το δημιουργικό μας εργαστήρι. Πλάθει για μας αλλά και χωρίς εμάς. Αρκεί να λάβει το κατάλληλο σήμα, το κατάλληλο αίτημα.

Έξω απ’ αυτό το δωμάτιο στέκεται ένας φρουρός. Το όνομα του είναι αριστερό ημισφαίριο. Όπως μόλις αντιληφθήκατε οτιδήποτε θέλει να φτάσει στο δεξί ημισφαίριο πρέπει πρώτα να περάσει απ’ το αριστερό. Ο φρουρός όμως δεν επιτρέπει να περάσουν όλα τα αιτήματα καθώς ο ρόλος του είναι να μας προστατεύει από άχρηστα μηνύματα, ψευδή κατά την κρίση του ή επικίνδυνα γι εμάς.

Ο φρουρός αυτός «βλέπει» έξω στην καθημερινή μας ζωή και γνωρίζει τα δεδομένα που ισχύουν, αφουγκράζεται και φιλτράρει πληροφορίες σκέπτεται με την λογική και απορρίπτει εύκολα ότι δεν είναι συμβατό με τις πεποιθήσεις που αποκρυσταλλώθηκαν γύρω μας ως έννοιες «επιστημονικές» και τεκμηριωμένες. Με λίγα λόγια αν σκεφτείτε κάτι που ξεπερνάει τα όρια της καθημερινής λογικής ο φρουρός θα το απορρίψει ως απαράδεκτο και δεν πρόκειται να επιτρέψει την είσοδο στο δημιουργικό εργαστήρι. Ο λόγος είναι προφανής. Αυτά ξέρει αυτά έχει δεχθεί εξ αιτίας της κοινωνικοποίησης που δέχθηκε απ’ την γέννηση του και οφείλει να επιτρέπει μόνο τέτοιου είδους οραματισμού να περνάνε μέσα. Ο φρουρός δεν είναι κακός μπορεί να μας κρατάει δέσμιους μιας άχαρης πραγματικότητας αλλά είναι έτσι προγραμματισμένος.

Ερώτημα γιατί ο φόβος διεισδύει στο δωμάτιο εύκολα; Γιατί αφού κάτι δεν το θέλω αυτό αρχίζει και πλάθεται μέσα στο εργαστήρι;

Απάντηση: Ο φόβος συνήθως συνδέεται με «λογικές» σκέψεις που απορρέουν από δεδομένα που έχουμε αποδεχθεί. Συνεπώς ο φρουρός επιτρέπει την «εικόνα» που είναι ποτισμένη από φόβο να περάσει δίπλα για να πλάσει αυτό που απευχόμαστε απλά και μόνο γιατί έχει μια λογική βάση που την κάνει αποδεκτή.

Εμείς όμως θέλουμε και επιθυμούμε να δημιουργήσουμε ένα θαύμα μια αλλαγή στη ζωή μας πέρα απ’ τα τετριμμένα πέρα από τα «έτσι είναι». Το ερώτημα είναι πως θα στείλουμε αυτή την «εικόνα» στο εργαστήρι αφού ο φρουρός που στέκεται απ’ έξω θα την απορρίψει ως μη λογική άρα ως μη γενόμενη.

Η απάντηση είναι: Θα κοιμίσουμε τον φρουρό και καθώς αυτός κοιμάται η πύλη των θαυμάτων είναι αφύλακτη. Τότε η «εικόνα» μας θα τρυπώσει μέσα και θα αρχίσει να πλάθεται. Τώρα το ερώτημα είναι πως θα κοιμίσουμε τον φρουρό και η απάντηση είναι να τον φέρουμε στο επίπεδο «Άλφα». Για να πετύχουμε κάτι τέτοιο πρέπει να χαμηλώσουμε τα κύματα που δονείται ο εγκέφαλος μας. Να χαλαρώσουμε σε τέτοιο βαθμό όλο μας το σώμα και τον νου ώστε τα δύο ημισφαίρια να βρεθούν στο ίδιο επίπεδο καθώς το δεξί δονείται πιο χαμηλά απ’ το αριστερό. Αυτή η διαδικασία στη σημερινή στρεσαρισμένη ζωή μας, συμβαίνει ελάχιστες στιγμές και επικεντρώνεται κυρίως λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος και ελάχιστα πριν ξυπνήσουμε.

Μπορούμε όμως να το πετύχουμε επι τούτου όποια στιγμή της ημέρας θέλουμε. Αν καθίσουμε σε μια άνετη στάση στην οποία θα μπορούσαμε αν θέλαμε να κοιμηθούμε και να χαλαρώσουμε σταδιακά όλο μας το σώμα αδειάζοντας το νου από όλες τις σκέψεις που τον κάνουν να δονείται υψηλά τότε θα πετύχουμε να μπούμε σ’ αυτή τη κατάσταση που ονομάζεται επίπεδο «Άλφα». Την ευθυγράμμιση των δυο ημισφαιρίων. Η γέφυρα του κάστρου πέφτει για να περάσουμε.

Ο φρουρός τώρα κοιμάται το πεδίο είναι ελεύθερο. Μπορούμε να οραματιστούμε ότι ποθούμε να νιώσουμε όμορφα και να κρατήσουμε την εικόνα όσο περισσότερο γίνεται στην οθόνη του μυαλού. Η πύλη των θαυμάτων θα την καλοδεχθεί όπως θα δεχόταν οτιδήποτε ακόμη κι αν είναι αρνητικό. Η πύλη δεν απορρίπτει τίποτε μόνο ο φρουρός μπορεί. Ερχόμαστε στο επίπεδο «Άλφα» για να ανοίξει η πύλη και εν συνεχεία χτίζουμε.

Προσοχή. Κατά την διάρκεια της ημέρας είναι πιθανόν να αντιληφθούμε ότι είμαστε αφηρημένοι και καμιά φορά έχουμε την αίσθηση ότι χαθήκαμε για λίγο στο χρόνο. Αυτή η ασυνείδητη χαλάρωση είναι επικίνδυνη γιατί χωρίς να το καταλάβουμε μπήκαμε στο επίπεδο «Άλφα» και λέω επικίνδυνο γιατί δεν προσέξαμε τι εικόνα στείλαμε στο εργαστήρι.

Συνεπώς πρέπει να είμαστε συνειδητοί κάθε στιγμή όπως την ώρα του οραματισμού πρέπει να ξέρουμε τι εικόνα θέλουμε να δώσουμε στο «τζίνι» έτσι και σ’ όλη τη διάρκεια της μέρας για να μη δώσουμε κατά λάθος κάτι ανεπιθύμητο.

Η σημερινή κοινωνία με το άγχος και το στρες δεν επιτρέπει την κατάσταση «Άλφα» να είναι εφικτή χωρίς διαλογισμό.

Αυτή εν ολίγοις είναι η διαδικασία που επιτρέπει να δώσουμε με σαφήνεια στο «Τζίνι’ την επιθυμία μας και μετά ο νόμος της έλξης θα αναλάβει να την υλοποιήσει στο φυσικό επίπεδο.

Αυτή η τεχνική είναι ένα συστατικό μιας μαγικής συνταγής. Ο νόμος της έλξης ένα άλλο. Η πίστη επίσης. Όλα αυτά πρέπει να χρησιμοποιηθούν σωστά και επιμελώς για να εμφανιστεί το επιθυμητό στη ζωή μας και να σταματήσουν τα ανεπιθύμητα.

O παρατηρητής

Εσύ απλώς γίνε ο παρατηρητής….

Κανένας άλλος δεν μπορεί να σε ελευθερώσει. Η όλη ιδέα είναι λανθασμένη. Εσύ έχεις δημιουργήσει τα δεσμά . Πως μπορεί να σε ελευθερώσει κάποιος άλλος; Εσύ είσαι ο μόνος που μπορείς να σπάσεις τα δεσμά σου και να ελευθερωθείς.

Εσύ όμως αγαπάς τις αλυσίδες σου και θέλεις κάποιον άλλον να σε ελευθερώσει. Αυτό που ζητάς, είναι εντελώς παράλογο. Εσύ είσαι η αιτία όλης σου της μιζέριας και της δυστυχίας και θέλεις κάποιον άλλον να σε λυτρώσει από τις μιζέριες και τις δυστυχίες.

Κι ωστόσο θα εξακολουθείς να
σπέρνεις τους ίδιους σπόρους συνεχώς, να ποτίζεις τις ίδιες αιτίες και να είσαι ο ίδιος άνθρωπος.
Ποιός μπορεί να σε λυτρώσει; Και γιατί θα έπρεπε οποιοσδήποτε να σε λυτρώσει; Δεν είναι δική του ευθύνη το να σε λυτρώσει. Δεν σε έχει κάνει αυτό που είσαι.

Εσύ ο ίδιος έχεις κάνει τον εαυτό σου αυτό που είσαι.

Είναι αναγκαίο να μην αφήνουμε ούτε μια γωνιά της ύπαρξής μας μέσα στο σκοτάδι, μέσα στο άγνωστο. Είναι αναγκαίο να φέρουμε φως παντού. Κι αν δεν συμβεί αυτό, θα είσαι μέσα στη δυστυχία, μέσα στην αγωνία. Οι πεποιθήσεις σου δεν πρόκειται να σε βοηθήσουν , όταν υπάρχει φως το σκοτάδι εξαφανίζεται. Δεν είναι ότι το σκοτάδι το βάζει στα πόδια και φεύγει. Είναι απλώς η απουσία φωτός. Το “εγώ” είναι σαν το σκοτάδι. Δεν έχει καμία οντότητα από μόνο του. είναι απλώς η απουσία επίγνωσης. Γι΄αυτό λοιπόν, δεν σου λέω να εγκαταλείψεις το “εγώ “. Σου λέω απλώς να το παρατηρείς. Παρατήρησέ το - και θα βρεις τόσα πολλά επίπεδα μέσα του, που θα εκπλαγείς.

Όποτε έχεις χρόνο, απλώς κάθισε σιωπηλά και κοίταζε τι περνάει μέσα στο νου σου . Δεν υπάρχει κανένας λόγος να κρίνεις, γιατί αν κρίνεις, τότε ο νους αμέσως αλλάζει τη σκηνή όπως τον βολεύει. Ο νους είναι πολύ ευαίσθητος, μυγιάγγιχτος. Αν νοιώσει για κάτι ότι το κρίνεις, αμέσως προσπαθεί να σου δείξει ότι το συγκεκριμένο πράγμα είναι καλό.

Εκλογικεύει, στολίζει, εξωραίζει. Τότε όμως δεν μπορεί να σου δείξει την πραγματικότητα. Μην κρίνεις λοιπόν και μην κάνεις ούτε αξιολογήσεις, ούτε επικρίσεις. Να είσαι απόμακρος.

Εσύ, κάθισε απλώς σιωπηλά, κοιτάζοντας τα πράγματα , ό,τι κι αν συμβαίνει.
O νους έχει μεγάλη ευκολία στο να υπερβάλλει. Απολαμβάνει το να υπερβάλλει. Μεγαλοποιεί τα πάντα. Λίγος πόνος και κάνει σαν να είναι το τέλος του κόσμου. Λίγη ευχαρίστηση και κάνει σαν να βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου, σαν να μην ξέρει κανένας άλλος τι είναι χαρά.
Ο νους υπερβάλλει τα πάντα, τα μεγαλοποιεί. Κι εσύ τον πιστεύεις!!!!